Litakassinn.

 

Þennan veturinn datt ég í litakassann eins og svo oft áður, upp tendraðist Ægishjálmur. Upphafið má rekja til þess að í því sem næst ár hef ég haft Ægishjálm á heilanum eða borið "á milli brúna mér" eins og segir um hvernig eigi að nýta sér verndarmátt galdrastafsins. Reyndar í mun lengri tíma því að af og til hefur Ægishjálmur dúkkað upp í minni tilveru.  

Ég hef semsagt verið að rannsaka hvaðan fyrirbærið kemur og hvers það er megnugt.  Því má kannski segja að ég viti loksins orðið svo mikið um lítið að ég sé orðin sérfræðingur þó enga hafi ég gráðuna því til staðfestu.  Niðurstaða rannsóknarinnar er sú að Ægishjálmurinn komi svo langt að að það sé alla leið frá upphafi vega. Því eins og Goðafræðin greinir frá þá var Ægir guð hafsins í Jötunheimum og það var jú úr Jötninum Ými sem goðin bjuggu til jörðina. Notagildinu má síðan líkja við andans internet, með mun öflugri leitarvél en google, þar sem leitarniðurstöðurnar birtist sem staðreyndir.

Það hafa verið hin ólíklegustu litbrigði sem hafa komið fram við að lita Ægishjálminn svo mögnuð að það var ekki nokkur leið að koma þeim á striga í heilli mynd.  Oftar en ekki var hugmyndin orðin svo margþætt að hún endaði í engu.  Þegar ég var alveg orðin strand og myndin því sem næst að hverfa fékk ég þau skilaboð að ég væri um það bil búin að mála þau systkinin, Fenrisúlf, Miðgarðsorm og Hel, sjálfur ferðaðist ég svo um á Fenrisúlfi við Helgrindur.  Ég sem hélt að ég væri að mála mig á heimleið til Matthildar minnar með leiðsögn Ægishjálms. Eftir að hafa leitað álits á því hvort ég hefði óvænt málað eigin endalok fékk ég þau skilaboð að það færi eftir því hvar væri birjað. Því varð það niðurstaðan að mála átta hjálma í viðbót þar sem vonlaust verk væri að koma allri hugmyndinni fyrir á einni mynd sem ekki hyrfi í móðuna miklu og það mynd sem átti að geima "ljós heimsins" en alls engin ragnarök.  

Um það bil sem ég var búin að koma mér út í ystu myrkur og myndin því sem næst að mást út lagði hún Matthildur mín upp í ferð yfir himin og haf hingað á 69°N og var hjá mér í þrjár vikur.  Þá birtist hver Ægishjálmurinn af öðrum og hver lopapeysan af annarri. Það má segja að við höfum að sumu leiti verið að fást við sama galdurinn, átta blaða rós og átta arma Ægishjálm.

Með því að klikka á orðið "Litakassinn" kemst þú á málverkasýningu.

LITAKASSINN - MÁLVERKASÝNING (með því að tvíklikka svo á mynd má stækka hana).

Ps. Hér fyrir neðan má finna niðurstöður Ægishjálms rannsóknarinnar hafi einhver áhuga á að vita meira um galdramátt hans.

http://magnuss.blog.is/blog/magnuss/entry/1267445/

http://magnuss.blog.is/blog/magnuss/entry/1268712/ 

http://magnuss.blog.is/blog/magnuss/entry/1269627/

 

Meistari Megas.

Tíminn flýgur áfram og hann teymir mig á eftir sér
og ekki fæ ég miklu ráðið um það hvert hann fer.
En ég vona bara að hann hugsi svolítið hlýlega til mín
og leiði mig á endanum aftur til þín.

Ég gaf þér forðum keðju úr gulli um hálsinn þinn,
svo gleymdir þú mér ekki í dagsins amstri nokkurt sinn.
Í augunum þínum svörtu horfði ég á sjálfan mig um hríð
og ég vonaði að ég fengi bara að vera þar alla tíð.

Það er margt sem angrar en ekki er það þó biðin
Því ég sé það fyrst á rykinu, hve langur tími er liðin.
Og ég skrifa þar eitthvað með fingrinum sem skiptir öllu máli.
Því að nóttin mín er dimm og ein og dagurinn á báli.

Já, og andlitið þitt málað. Hve ég man það alltaf skýrt,
auglínur og bleikar varir, brosið svo hýrt.
Jú ég veit vel, að ókeypis er allt það sem er best,
En svo þarf ég að greiða dýru verði það sem er verst.

Ég sakna þín í birtingu að hafa þig ekki við hlið mér
og ég sakna þín á daginn þegar sólin brosir við mér.
Og ég sakna þín á kvöldin þegar dimman dettur á.
En ég sakna þín mest á nóttinni er svipirnir fara á stjá.

Svo lít ég upp og sé við erum saman þarna tvær
stjörnur á blárri festinguni sem færast nær og nær.
Ég man þig þegar augu mín eru opin, hverja stund.
En þegar ég nú legg þau aftur, fer ég á þinn fund.

Lag: Megas
Texti: Megas

http://www.youtube.com/watch?v=LITcFDEP4a8&feature=related

Norðurhjarinn.

Þau hafa verið þrálát norðurhjara élin hérna á 69°N undanfarna daga jafnvel alveg frá því í janúar. Þetta þarf ekki að vera svo slæmt veður fyrir þá sem hafa skýjaskoðun að áhugamáli því þó snjórinn sé hvítur og élin grá, þá má í dekksta lagi greina í gegnum sortann að tilveran er blá.

Í dag ætla ég að reyna að drepa tímann á þessum lengsta föstudegi ársins með því að góna í éljabakkann mér til andagiftar, jafnframt því að gefa innsýn í þær furðumyndir sem ég hef greint í gegnum élin hérna á 69°N og gert tilraun til að klína á striga.  Til samanburðar eru tvær myndir frá því í fyrra sumar sem gefa til kynna muninn á vetri og sumri norðurhjarans.

Setjið bendilinn yfir mynd og smellið til að fá möguleika á að stækka.

     

                             

                             

                             

Óvænt barst mér gúru andans á youtube sem á vel við þessa páska sem eru þeir fyrstu sem ég dvel algerlega einn og sér með sjálfum mér í mínum blues.  Hann ætlar að setja nokkur púsl í heildarmyndina með nokkrum vel völdum orðum.

Salthúsið, Stöðvarfirði.

 

Undanfarin tvö sumur hefur rekinn markaður, í aflögðu fiskvinnsluhúsi (Salthúsinu) á Stöðvarfirði, með handverki og heimafengnu hráefni undir heitinu Salthúsmarkaðurinn. Til að auka aðdráttarafl markaðarins var sumarið 2009 boðið upp á myndasýningu, video verki gjörningaklúbbsins ILC var varpað á veggi kælis auk videos sem sýndu íslenskan sjávarútveg. Aðsóknin 2009 fór fram úr björtustu vonum og því var ákveðið að halda áfram. Sumarið 2010 komu 24 ungir listamenn frá Reykjavík auk Belgíu og Skotlandi dvöldu í Salthúsinu í 10 daga og settu upp sýninguna Æringur 2010. Salthúsmarkaðurinn verður þriðja sumarið í röð 2011, meiningin er að reina að koma á vísi af fiskmarkaði, enda við hæfi hússins. Opið er fyrir hugmyndir af listviðburðum og allar hugmyndir vel þegnar.

Það hefur verið gefandi að  taka þátt í þessum verkefnum ásamt hug- og handverksfólki. Upphaflega kviknaði sú hugmynd sumrin 2007 og 2008, þegar sást til ferðamanna hvað eftir annað á vappi í kringum þessi aflögðu fiskvinnsluhús, jafnvel reynandi að sjá inn um gluggana, að gaman væri að opna þau yfir sumartímann og sýna hvað fór fram í þeim áður.

Við félagi minn settum okkur svo í samband við ferðamálanefnd Fjarðabyggðar og skapandi fólk á Stöðvarfirði og buðum þeim afnot af húsin þar sem það stæði hvort því sem er tómt yfir sumartímann, en á veturna er það notað sem geymsla fyrir húsbíla og hjólhýsi. Verkefnið hefur tekist vel í alla staði, laðað að ferðamenn og mætt mikilli velvild hjá handverksfólki, listamönnum og hinum ýmsu styrktaraðilum. Í upphafi hefði maður ekki þorað að vona að svona vel myndi ganga, en nú hyllir í að Salthúsið verði að veruleika þriðja sumarið í röð.

Stöðvarfjörður er einn af þeim stöðum sem margir eiga eftir að uppgötva. Það vita það ekki allir að á Stöðvarfirði er eitt stærsta steinasafn í heiminum í einkaeigu. Safnið er heimsótt af 20 - 30 þúsund ferðamönnum árlega og eru erlendir ferðamenn þar í meirihluta. Petra Sveinsdóttir sem hefur varði ævinni í að safna steinum á heiðurinn að þessu safni. Í safninu, sem er á heimili Petru er merkilegri ævi hennar gerð skil auk þess sem risastór garðurinn sem nær langt upp fyrir húsið er með fegurri lystigörðum. Það fer ekki mikið fyrir Stöðvarfirði sem ferðamannabæ. Þangað koma samt tugþúsundir ferðamanna á hverju sumri, aðallega til að heimsækja steinsafnið.

 

Fryrstihús verður að sköpunarmiðstöð.

 

Síðan í fyrra sumar hafa ungir listamenn, þau Rósa Valtengojer og Zdenek Patak unnið að hugmyndum um að gera yfirgefið frystihús á Stöðvarfirði að sköpunar og menningarmiðstöð þar sem áætlað er að bjóða upp á aðstöðu fyrir hina ýmsu viðburði.  Zdenek kemur frá Prag í Tékklandi en Rósa er Stöðfirðingur, hugmyndir þeirra hjóna ganga út á að gera frystihúsið af þeim miðpunkti Stöðvarfjarðar sem það var áður fyrr auk aðdráttarafls fyrir menningar og listviðburði alstaðar að úr heiminum.  Til stendur að stofna samvinnufélag um verkefnið svo allir þeir sem áhuga hafa á geti lagt verkefninu lið.

Í október tókst þessum ungu hjónum hið ómögulega, það er að fá alla þingmenn N-austurskjördæmis þ.m.t. fjármálaráðherra til að koma á Stöðvarfjörð til að vera viðstadda kynningarfund um verkefnið í troðfullri Brekkunni veitingahúsi á Stöðvarfirði.  Eins hafa þau Zdenek og Rósa aflað fjölda samstarfsaðila, með því að kynna verkefnið á listaráðstefnu í Stokkhólmi sl. haust og í hinum þekkta Central Saint Martins College of Art and Designí London.  Nú á vormánuðum mun Zdenek kynna verkefnið í Zagreb í Serbíu.  Sannfæringarkraftur þeirra og hversu vel þeim tekst að leiða kosti verkefnisins öðrum fyrir sjónir er ótrúlegur.  Í miðjum niðurskurði fjárlaga s.l. sá fjárveitingarnefnd Alþingis sér fært að setja smá upphæð í verkefnið sem nægir til að ýta því úr vör.

Í gegnum tíðina hefur hæfileikafólk á Stöðvarfirði nýtt íslensk hráefni til markaðssetningar, má þar t.d. nefna ullarhandverk auk matvælaframleiðslu beint úr nánasta umhverfi, s.s. fjallgrös, ber og pabbabara sem notað hefur verið í brauð, sultur og sælgæti. Auk þess sem varla þarf að minnast á það augljósa, að áratuga hefð er fyrir harðfiskverkun og því sem sjórinn gefur.

Undanfarin tvö sumur hefur heimafólk rekið markað fyrir handverki og heimafengið hráefni undir heitinu Salthúsmarkaðurinn. Til að auka aðdráttarafl markaðarins var sumarið 2009 boðið upp á myndasýningu og video verk sem sýndu íslenskan sjávarútveg. Almenn ánægja var með útkomu Salthúsmarkaðsins og framhald ákveðið. Sumarið 2010 komu 24 ungir listamenn frá Reykjavík auk Belgíu og Skotlandi dvöldu í Salthúsinu í 10 daga og settu upp sýninguna Æringur 2010.

Hugmyndin með Frystihúsinu er að skapa varanlegan grundvöll fyrir staðbundið framtaki af þessu tagi auk aðstöðu fyrir hina ýmsu listamenn til að stunda list sína s.s. ljósmyndastudio, hljóðver ofl. ofl..  Með því að bjóða upp á aðstöðu á einum stað þar sem ýmsir þættir menningar og listar kæmu saman myndi það virkja gagnkvæmt aðdráttarafl og auðvelda frekari vöxt.

Það er ekki matur.

 

Í bók Michael Pollan, Mataræði, sem kom út fyrir jólin má finna 64 holl ráð til að velja rétt fæði.  Í þessari stuttu og hnitmiðuðu bók raðar Pollan saman einföldum  persónulegum markmiðum sem eiga að hjálpa fólki að borða alvöru mat í hóflegu magni og forðast með því vestræna mataræðið.  En almenn skilgreining á því er sú að það að það byggist að miklu leiti á unnum matvælum og kjöti, viðbættri fitu og sykri, miklu af unnu mjöli.  Oft mikið unnar blöndur framleiddar af matarvísindamönnum úr hráefnum sem venjulegt fólk á ekki heima hjá sér og aukaefnum sem mannslíkaminn er ekki vanur.  

Í bókinni má t.d. finna auðskilin ráð sem auðvelt er að setja sér sem reglu; t.d.  "Borðaðu ekkert sem amma hefði ekki kannast við sem mat.  Ímyndaðu þér að amma þín fari með þér í stórmarkað.  Þið standið saman fyrir framan mjólkurkælinn.  Hún tekur upp ílát með litríkri mjólkurafurð og hefur ekki hugmynd um hvað plasthólkurinn með litaða og bragðbætta hlaupinu gæti innihaldið.  Er þetta matur eða tannkrem?" 

Auk þess "Það er ekki matur ef það heitir það sama á öllum tungumálu t.d. Big Mac eða Pringles."  "Neyttu ekki matar sem er framleiddur þar sem allir bera skurðstofuhúfur." svo dæmi séu tekin.   Það sem er óvenjulegt við þessa bók um mataræði er að hún er stórskemmtileg lesning.

 

Skyndifæði verði ekki selt í skólum

Djúpavogspeningarnir.

 

Ég hef verið að lesa undanfarna daga bókina "Fólkið í plássinu" eftir Má vin minn á Djúpavogi.  Þessi bók segir frá lífi fólksins á Djúpavogi á 20. öldinni í 26 smásögum.  Þetta eru stórskemmtilegar frásagnir af atburðum og fólki.  Saga alþýðu fólks sem að öllu jöfnu eru ekki skráð á prenti.   Eins er sögu nokkurra húsa gerð skemmtileg skil með því að flétta inn í frásagnir af fólkinu sem í þeim hefur búið.  Sögu Búlandtinds hf og Kaupfélags Berufjarðar, stærstu atvinnurekenda staðarins, eru gerð skil ásamt hinum einstöku "Djúpavogs peningum" sem var sjálfstæður gjaldmiðill á Djúpavogi árið 1968.

Djúpavogs peningarnir vöktu frá upphafi áhuga minn, því þegar ég heyrði af þeim fyrst, sjö ára polli á Egilsstöðum, varð ég viðþolslaus að komast á Djúpavog.  Á Egilsstöðum var talað um að þeir væru farnir að versla fyrir Mattador peninga á Djúpavogi og af þeim átti ég nóg.  Þó svo að ég kæmist ekki á Djúpavog á meðan sjálfstæður gjaldmiðill var þar í gildi þá bjó ég þar í 17 af mínum bestu árum.  Þar kynntist ég Má og hans stór skemmtilegu sögum og mér þótti stórmerkilegt að fá frá fyrstu hendi að heyra sögu Djúpavogspeninganna.  það má segja að Már hafi verið Seðlabankastjóri Djúpavogs, sem gjaldkeri Kaupfélagsins.  Rétt fyrir hrunið 2008 þegar gengið féll hvað mest komu Djúpavogspeningarnir upp í hugann og bloggaði ég um þá hér á síðunni.  Það er ómetanlegt að saga þessa gjaldmiðils skuli vera komin út á prenti frá fyrstu hendi.

Annars er það sem mest hefur rifjast upp við lestur "Fólksins í plássinu" hvað Djúpivogur hefur átt skemmtilegt fólk í gegnum tíðina, með merkilega sögu.  Um það bera gleggst merki allar þær bækur sem  þetta  litla pláss hefur verið kveikjan af.  Þar eru t.d. bækur eins og "Undir Búlandstindi" eftir Eirík Sigurðsson, "400 ár við voginn" og "Siglt og róið" eftir Ingimar Sveinsson.  Eins má finna skemmtilegar frásagnir af mannlífinu á Djúpavogi í bókinni "Eysteinn í baráttu stjórnmálanna" ritaða af Vilhjálmi Hjámarsyni f.v. menntamálaráðherra, sem lýsir því vel hvað mannlífið og náttúran á Djúpavogi hefur verið Eysteini, þessum mikla áhrifa manni þjóðarinnar kær.   Einnig eru metsölubækurnar "Að breyta fjalli" og "Gaddaskata" eftir Stefán Jónsson sem byggja á æskuminningum höfundar frá þessum andríka stað.

Núna hefur bókin "Fólkið í plássinu" bæst í safn bóka um mannlífið á Djúpavogi og er nálgun höfundar á viðfangsefninu sérlega skemmtileg og einstök viðbót við það sem áður hefur verið ritað um mannlífið á þessum fallega stað.

Rætt um Icesave í Parísarklúbbnum

Fólkið í plássinu.

 

Núna í vikunnu kom út bókin Fólkið í plássinu eftir Má Karlsson vin minn á Djúpavogi.  Bókin inniheldur 26 smásögur. Þar á meðal er saga Djúpavogspeningana sem í notkun voru á Djúpavogi árið 1968.  Þegar síldveiðar hrundu við Ísland varð Djúpivogur sérstaklega hart úti vegna mikilla skulda sem stofnað hafði verið til við uppbyggingu síldarbræðslu rétt fyrir hrunið.   Atvinnufyrirtækin á Djúpavogi fóru þá einstöku leið að gefa út eigin gjaldmiðil og var hann í notkun í eitt ár.  Tilurð þessa sjálfstæða gjaldmiðils má heimfæra upp á aðstæður dagsins í dag og er kannski eitthvað sem Írar ættu að hugleiða í sinni skuldakreppu.

Á bókarkápu segir m.a.;  "Hér er um að ræða fyrstu bók höfundar, en sögur og þættir eftir hann hafa birst í blöðum og tímaritum. Í þessari bók blandar Már saman, með einkar áhugaverðum hætti, sagnfræði, almennum fróðleik og hnyttnum svipmyndum af atburðum sem hann upplifði í gegnum tíðina. Skiptast þar á skin og skúrir, gamansögur og dýpsta alvara, svo úr verður samofin heildarmynd af lífi fólks í litlu sjávarplássi, gleði þess og sorgum.

Meðal fjölbreyttra frásagna er hér að finna umfjöllun um vöruávísanir Kaupfélags Berufjarðar, sem settar voru í umferð á erfiðum tímum, stundum nefndar Djúpavogspeningarnir. Var hér um að ræða einstaka tilraun lítils samfélags til að halda úti eigin gjaldmiðli um skamma hríð.

Már segir sögur af hrakningum á sjó og landi; meðal annars giftusamlegri björgun skipverja á vélbátnum Björgu sem vakti þjóðarathygli.

Í bókinni er margvíslegur fróðleikur um Papey, til dæmis ítarleg frásögn af því fólki sem lengst bjó í eynni á fyrri hluta 20. aldar."

Þúsundir mótmæla á Írlandi

Vel valið, til hamingju Borgfirðingar.

Það má örugglega fullyrða að Bræðslan er framúrskarandi menningarverkefni og vel að Eyrarrósinni kominn.  Það þarf bjartsýni og kjark til að framkvæma menningarviðburð á við Bræðsluna.  Þarna hafa helstu tónlistamenn landsins komið fram ásamt tónlistamönnum á heimsmælikvarða s.s. Emilíönu Torrini og Belle and Sebastian.

Það er ábyggilega vel þess virði að fara á bræðsluna og heimsækja í leiðinni einn fallegasta stað á Íslandi, Borgarfjörð Eystri.

 

Bræðslan fékk Eyrarrósina

Byltingin er rétt að byrja - Hvíta bókin.

Hvíta bókin hans Einars Más Guðmundssonar er kominn út hjá forlaginu.  Einar Már er einn af stóru höfundunum Íslands sem tekst með orðum að túlka tilfinningar þjóðar sinnar.  Þeir eru vafalaust margir sem hafa upplifað sömu tilfinningar og þær sem Einar Már setur fram í Hvítu bókinni án þess að koma því frá sér í fáum orðum á eins yfirgripsmikinn hátt og stórskáldum er einum fært. 

 

Ég varð mér út um bókina og finnst hún vera átakanleg skemmtileg lesning, ekki skemmir fyrir að Einar Már leitar í smiðju meistara fyrri tíma með tilvitnunum.  Við lestur bókarinnar hef ég sannfærst enn frekar um getuleysi stjórnmálamanna til að leiða þjóðina út úr þeim hremmingum sem þeir hafa átt svo stóran þátt í að leiða hana í.  Einar Már kann svo sannarlega að koma orðum að því, að hvaða hagsmunum stjórnmálamennirnir vinna þegar þeir hafa náð kjöri.  Fátt ætti að hafa opinberast eins vel og eftir byltinguna sem kennd er við búsáhöld.

 

En nú er komið að því  að gefa Einari Má orðið í tveimur örstuttum úrdráttum úr Hvítu bókinni: 

Það er því full ástæða lesandi góður, að þú takir í hönd orðanna og látir þau leiða þig að ströndum þess lands þar sem stólar eru dregnir fram og sagðar sögur, um hvernig það var, hvað gerðist og hvernig það er í dag.  Einhverja kann ég að reita til reiði, aðrir munu gleðjast yfir þeim gullkornum sannleikans sem komið hafa til mín í umrótinu mikla, byltingu potta og sleifa, þegar bankarnir hrundu og spillingin vall upp úr gígopi frjálshyggjunnar, hins kapítalíska kerfis, sem lagt hefur mannkynið í hlekki.  Hér hafa ráðamenn staðið berstrípaðir en reynt að hylja sig með lagagreinum og flækjum; skuldavafningum andans, viðskiptavild hugans og öðru drasli sem kalla má einu nafni lygi.

 

Þau eru mörg gullkornin sem detta út úr hagfræðingunum þessa dagana,  Frjálshyggjan er enn við lýði.  Fyrir stuttu sagði einn hagfræðingur í Speglinum há RUV að hann sæi vonarglætu í því að brátt muni hinir fjársterku auðmenn flytja fé sitt heim og kaupa eigur almennings fyrir lítinn pening.  Þegar fólkið er orðið gjaldþrota.  Eftir þessu eru auðmennirnir að bíða og þetta á að framkvæma í skjóli stjórnvalda.  Þetta hefur gerst annars staðar, í öðrum fjármálakreppum.  þetta eru skilyrðin sem verið er að skapa.  Þetta er stefna frjálshyggjunnar til að styrkja ríkidæmi hinna ríku.  Kreppan er þeirra verk.  Þetta eru voðaverkin sem auðmennirnir ætla að fremja í skjóli valdhafa. 

Bandarískur auðkýfingur orðaði þetta svo að best væri að kaupa upp eigur þegar allt væri í uppnámi og blóðið flæddi um göturnar.  Þetta er þegar byrjað.  Skuldug fyrirtæki renna skuldlaus til fyrri eigenda sinna eða nýrra eigenda.  Það er smurt ofan í þá.  Menn sem skulda marga milljarða leysa þetta til sín, eins og að drekka vatn. 

  

Þetta er kerfið sem þau ætla að koma á svo allt geti haldist í gamla horfinu.  Þess vegna er sama fólkið í sömu stöðum, á sömu stöðum.  En við sitjum uppi með, sumir segja tíu milljónir, aðrir tuttugu milljón króna skuld á hvert mannsbarn.  Hér eru heimildir misvísandi, eins og allt annað.  Og þessar skuldir eru eru fyrir utan húsnæðisskuldir, fjárránið sem fer fram með falli krónunnar, gjaldþrotin og atvinnumissinn.  Það á ekkert að breytast nema að við eigum að þræla fyrir skuldum sem hellt hefur verið yfir okkur.  Þetta kallar ríkisstjórnin björgunaraðgerðir en hverjum er verið að bjarga?  Og aftur spyr ég og lýsi eftir svari:  Hvaða tök hafa auðmennirnir á stjórnvöldum?

 

Hér á vel við þriðja ívitnunin í Halldór Laxnes, í þetta sinn úr Kristnihaldi undir jökli: "Spurt er:  Hvað er hraðfrystihús?  Og svarað:  "Það er íslenskt fyrirtæki.  Spaugararnir reisa þau fyrir styrk frá ríkinu, síðan fá þeir styrk frá ríkinu til að reka þau, þvínæst láta þeir ríkið borga allar skuldir en verða seinast gjaldþrota og láta ríkið bera gjaldþrotið.  Ef svo slysalega vill til að einhvertíma kemur eyrir í kassann þá fara þessir grínistar út að skemmta sér."

http://www.forlagid.is/baekur/detail.aspx?id=4696